Terug van weg geweest

Gisteravond luisterde ik op Radio 1 naar Het “Vrije” Woord, het programma van de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging – u kent ze wel: de club die een paar maanden geleden even(?) de door hen zo hoog in het vaandel gedragen principes van respect, tolerantie, vrijheid van denken, pluralisme, … opzij schoven en een actie op touw zette die aan de christenvervolgingen uit de eerste eeuwen doet denken – met (voorlopig althans) het verschil dat katholieken vandaag de dag in Westeuropa niet voor de leeuwen geworpen worden. Ze riepen katholieken er namelijk toe op zich uit de Kerk uit te schrijven en ondernomen acties, gaven advies, om deze procedure te vergemakkelijken. Stel je eens voor dat de Kerk in ons land in een groots opgezette actie (wellicht met geld van de belastingbetaler) leden van de HVV zou oproepen deze vereniging de rug toe te keren en hen hierbij administratief zou helpen? Het kot zou te klein zijn en de Kerk zou, terecht, het verwijt krijgen dat ze er praktijken op nahield die eerder passen in een tijd die we ver achter ons meenden te hebben gelaten, in elk geval, lang voor het tijdperk waarmee humanisten zich zo graag vereenzelvigen. Aan de vruchten ken je de boom.

Welnu, die club dus wist te melden dat er binnen hun rangen zoiets als een “Werkgroep Atheïsme” bestaat. Een groep dus die werk verricht rond iets dat volgens hun overtuiging niet bestaat! Begrijpe wie kan?!

Wat van meet af te verwachten was: de argumenten die in de betreffende radiobijdrage werden aangehaald, kwamen niet verder dan uitspraken zoals die van Joeri Gagarin, de eerste man in de ruimte, die de schlemielige opmerking liet optekenen, dat hij tijdens zijn reis in de ruimte nergens God was tegengekomen. Zonde van de zendtijd.

U ziet: ik ben terug van weg geweest! De examens van de voorbije maanden maakten het voor mij onmogelijk om regelmatig mijn beslommeringen neer te pennen. Het waren drukke jaren, waarbij ik werk en studie moest zien te combineren. Vanaf heden ben ik voor twee jaar vrijgesteld om me ten volle te kunnen wijden aan mijn pastorale stage in het kader van mijn opleiding tot priester. Stageplaats is Brasschaat. In de mate van het mogelijke zal ik geïnteresseerden via het medium van deze blog op de hoogte houden van mijn ‘pilgrim’s progress’ tijdens de volgende twee stagejaren en daarbij ook controverses niet uit de weg gaan.

Ik wil meteen van start gaan door te verwijzen naar een artikel dat ik ter voorbereiding van een werkstuk voor het vak christelijke ethiek heb gelezen. De tekst is van de hand van de Italiaanse godsdienstsocioloog Massimo Introvigne. In het kader van de schandalen rond kindermisbruik binnen de Kerk maakt hij een aantal interessante bedenkingen. Hij stelt de vraag waarom in 2010 dagelijks oude en vaak welbekende zaken van misbruik opgegraven worden en waarom hiermee de paus aangevallen wordt? Introvigne vindt dit paradoxaal, zeker wanneer men de grote strengheid over ditzelfde onderwerp van de toen kardinaal Ratzinger en van Benedictus XVI in ogenschouw neemt. De socioloog vervolgt zijn bijdrage door te verwijzen naar de ‘morele entrepreneurs’ – een term van Philip Jenkins die daarmee diegenen wil aanduiden die een belangrijke rol vervullen in wat Introvigne met ‘morele paniek’ omschrijft. Met ‘morele paniek’ wordt bedoeld: het procedé waarbij echte feiten systematisch worden versterkt (met name in de media en in het politieke debat). Aan morele paniek liggen objectieve en echte gevaren ten gronde. Daarover laat Introvigne geen twijfel bestaan, maar de statistische omvang wordt overdreven. En vaak zijn het de ‘morele entrepreneurs’ die deze paniek helpen ontstaan en in stand houden en wiens agenda vaak verborgen blijft. Introvigne uit het vermoeden dat bepaalde min-of-meer vrijmetselaarachtige lobbygroepen uit zijn op de beschadiging van de Kerk als morele stem, in een periode waarin in Europa en elders politieke en juridische besluiten worden genomen over de abortuspil RU-486, euthanasie en de erkenning van het homohuwelijk. Alleen de stem van de Kerk en de paus is te horen bij de verdediging van het leven en het gezin. Het zijn deze uitgesproken antikerkelijke groeperingen die de sinistere macht laten zien van wat Benedictus XVI in zijn encycliek Caritas in veritate omschreef als het technocratisch cultuurperspectief en door Johannes Paulus II in 1985 werd afgewezen in zijn boodschap voor de Werelddag voor de Vrede.

Tenslotte verwijst Massimo Introvigne naar een voorspelling die door de grote Italiaanse katholieke denker Emiliano Avogardo della Motta (1798-1865) werd gemaakt en Introvigne voegt er ook nog een besluit aan toe. Vrij vertaald luidt de tekst als volgt: “[E.A. della Motta] voorspelde dat na de verwoestingen die zijn veroorzaakt door seculiere ideologieën een onvervalste “duivelse verering” zal opkomen die een aanval zal doen op het gezin en het ware concept van het huwelijk. Het opnieuw bevestigen van de sociale waarheid over morele paniek over priesters en pedofilie, zal niet op zichzelf het probleem oplossen en het zal de lobbygroepen niet stoppen. Maar het is een kleine en juiste hulde aan de grootheid van deze paus en aan een Kerk die gewond is en belasterd wordt, omdat zij niet over de vraagstukken van het leven en het gezin zal zwijgen.”

The Dangerous Silliness of the new movie "Agora"

Een filmrecensie door Fr. Robert Barron: The Dangerous Silliness of the new movie Agora

"My very real fear is that the meanness, half-truths, and outright slanders in such books as Christopher Hitchens's 'God is Not Great' and Richard Dawkins's 'The God Delusion' have begun to work their way into the popular culture." - Fr. Robert Barron

Joh. 15,18-21

[18] Als de wereld jullie haat, bedenk dan dat zij Mij vóór jullie heeft gehaat. [19] Als jullie van de wereld waren, zou de wereld jullie als het hare erkennen en liefhebben. Maar jullie zijn niet van de wereld: Ik heb jullie uit de wereld uitgekozen, en daarom haat de wereld jullie. [20] Bedenk wat Ik gezegd heb: “Een knecht is niet meer dan zijn meester.” Als ze Mij hebben vervolgd, zullen ze ook jullie vervolgen; en voorzover ze mijn woord ter harte hebben genomen, zullen ze ook dat van jullie ter harte nemen. [21] Dat alles zullen ze je dus aandoen vanwege mijn naam, omdat ze Hem niet kennen die Mij gezonden heeft.

Reportage "Terzake" 7 mei 2010

Een paar weken geleden kwam een televisieploeg van de VRT een paar keer in Herentals langs voor opnames ter voorbereiding van een reportage over de Antwerpse seminaristen. Het resultaat is bijgevoegd beeldverslag dat gisteren in het programma "Terzake" (op Canvas) werd uitgezonden. Zelf ben ik ook een paar keer te zien en te horen, maar het was vooral mijn medeseminarist Michel Fondu die speciaal in de kijker werd geplaatst. De reportage door Pascale Mertens is, vind ik, mooi geworden en geeft een waarachtig beeld van de priesterstudent als late roeping, die studie en werk moet trachten te combineren. Hopelijk brengt dit verslag onderscheiding in het proces van jonge mannen die overwegen om ook de weg naar het priesterschap te gaan. Klik op onderstaande link.

Wie wil er nog priester worden?

Vrijdag 23 april 2010

Vrijdag 23 april 2010. In een persconferentie krijgen we de pijnlijke bevestiging te horen van wat daags voordien nog als een vaag bericht de ether werd ingestuurd: mgr. Vangheluwe, bisschop van Brugge, heeft zich voor en na zijn bisschopswijding schuldig gemaakt aan seksueel misbruik van een minderjarige jongen. Het nieuws slaat in als een bom. Mijn gedachten en gebeden gaan in de eerste plaats uit naar het slachtoffer in kwestie, maar ook naar alle slachtoffers van seksueel misbruik, bij wie het nieuws van vrijdag oude wonden weer moet hebben opengereten. Mijn gedachten en gebeden gaan ook uit naar de Belgische kerk die door deze zaak een mokerslag te verduren krijgt, waarvan de gevolgen nog niet kunnen worden ingeschat. Mgr. Vangheluwe heeft niet enkel schade berokkend aan het slachtoffer van het seksueel misbruik, maar ook aan de priesters en de gehele kerkgemeenschap. Het is bijzonder pijnlijk te moeten ervaren dat diegene van wie je het het minst zou verwachten, de dader blijkt te zijn.

Bovendien is deze zaak koren op de molen van de “church bashers”, die zich dezer dagen wellicht in de handen wrijven en zich laven aan het bloed dat stroomt uit de wonden die in de kerk zijn geslagen. Zij vieren momenteel hoogdagen. Zij hebben nooit enig begrip getoond voor het christelijke geloof – wegens achterhaald, niet van deze tijd, een verlichte geest niet betamend. Bijgevolg kan je van hen ook geen omgang met de kerk verwachten, die zich ook maar enigszins laat kenmerken door objectiviteit, intellectuele eerlijkheid, kortom door een brede en genuanceerde kijk op de dingen. De waarden die ze hoog in het vaandel dragen – tolerantie, redelijkheid – blijken in hun visie op kerk plots van geen tel meer. Hun redeneringen laten zich eerder kenmerken door al te snelle conclusies, veralgemeningen, en bevatten een kern die naar kwaadwillig opzet ruikt.

Anderzijds menen sommige mensen – kerkelijk geëngageerde mensen, zowel als mensen die nooit iets met de kerk te maken wilden hebben – in de actuele crisis argumenten voor hun grieven tegenover de kerk te kunnen vinden. Ze zien kansen om hun persoonlijk kerkje in het licht van de publieke belangstelling te schuiven. Het gaat dan ondermeer over de afschaffing van het verplichte celibaat voor priesters, want zij menen in het celibaat een oorzaak voor de pedofilieschandalen te zien. Een zeer gevaarlijke redenering, als je het mij vraagt, die elke wetenschappelijke fundering ontbeert, en bovendien funest voor die mensen (geestelijken of niet-geestelijken) die vrijwillig voor het celibataire leven hebben gekozen. Deze redenering is even gevaarlijk als de bewering dat er een samenhang bestaat tussen homoseksualiteit en pedoseksualiteit.

Ook VRT-radiojournalist Lucas Vanclooster pleit in een recent commentaarstuk naar aanleiding van de onthulling over Vangheluwe voor de afschaffing van het verplichte celibaat. Hij schrijft: “Voorts is de tijd van het verplichte celibaat voorbij, afgelopen, over and out and done. Bevrijd je personeel van die molensteen aan hun voeten, laat ze als normale mannen en vrouwen leven. Als vrouwen, jawel, het is de hoogste tijd voor een grondige vervrouwelijking van de kerk, toegang tot het ambt inbegrepen. Nu, subiet.” Wat de zaak Vangheluwe te maken heeft met de toegang van vrouwen tot het ambt, is mij een raadsel, maar ja, dat zal wellicht aan mij liggen.

Verder roept Vanclooster de kerk op “zich zolang dit drama niet helemaal rechtgetrokken is, volledig [te] onthouden van welke morele zedenprekerij en betweterij dan ook”. Het liefst zou Vanclooster, samen met zovele anderen, willen dat de kerk zich voor eens en voor altijd terugtrekt uit het morele debat. In dat debat is de stem van kerk meer dan ooit nodig, zeker nu in tal van ethische kwesties (euthanasie, abortus, voortplanting, …) christelijke waarden steeds verder onder druk komen te staan. Maar ja, velen nemen aanstoot aan het christelijke geloof en de christelijke waarden en willen niet liever dan die stoorzender genaamd kerk uit het debat weren. Ook Christus was een “steen des aanstoots”, een “rots der ergernis” (1Petr. 2,7). Laten we bidden dat de kerk als lichaam van Christus de kracht vindt om gelouterd en gezuiverd uit de huidige crisis te komen.

Brief mgr. Johan Bonny: "Wil jij priester worden?"

Sinds zijn aantreden als bisschop te Antwerpen, wordt Mgr. Johan Bonny bijna dagelijks gevraagd of hij een priester heeft voor een parochie, een groep of beweging, school, ziekenhuis. Het zijn vragen waarop hij noodgedwongen meestal niet kan ingaan. Een kerkgemeenschap kan niet zonder priesters. Zoveel is duidelijk. Dat onderstreept ook het "Jaar van de Priester" en de komende Roepingenzondagcampagne. In het bisdom Antwerpen wordt daartoe ondermeer het initiatief "Roepingenmaandag" genomen, dit jaar op maandag 19 april, te Herentals. Ook schreef de bisschop een brief, waarin hij jongeren de vraag stelt: wil jij priester worden, priester voor het bisdom Antwerpen, in verbondenheid met de wereldkerk? Hij hoopt dat deze brief, gepubliceerd op de website van het bisdom Antwerpen, nog veel jonge mensen tot nadenken stemt. De komende weken, waarin roeping centraal staat, mag de vraag uitdrukkelijker klinken. (bron: www.kerknet.be)

De volledige brief vindt u via deze link.

19 april: "Roepingenmaandag"

Op maandag 19 april, de maandag voor Roepingenzondag van 25 april, vindt voor de derde keer een samenkomst in de Sint-Waldetrudiskerk (Herentals) plaats. De wekelijkse vesperdienst voor roepingen, telkens op maandagen om 19 uur, wordt die dag feestelijk gezongen. Na de dienst is er een ontmoetingsmoment in het vlak bij gelegen rectorhuis. Bart Coenegrachts, verantwoordelijke voor Roepingenpastoraal brengt er een korte getuigenis. In het bijzonder is deze avond een kans voor geroepenen om samen stil te staan bij het belang van het roepen van anderen tot een engagement voor de kerk. Het materiaal voor Roepingenzondag staat in het teken van het Jaar van de Priester. (bron: www.kerknet.be)